100 Poems and a Letter (Not) About Love

1.     EXT. WIDE, OPEN SPACE. DUSK.
Palubog na ang araw, magkatabing nakaupo sina Choi, 24, at Red, 25, nakamasid sa langit, umiinom ng beer na kadalasan nilang ginagawa. Kaswal ang hitsura ni Choi, artist at expressionist ang pananamit, retro ang buhok. Mas restrained ang hitsura ni Red, tamang porma na pinaghalong classic at modern. Naglalaro sila ng “this or that”. Pipitikin kung magkaiba sila ng gusto.
CHOI
Half-filled or half-empty?
RED
Half-filled.
Pipitikin ni Choi si Red.
CHOI
Masyado ka namang optimistic.
RED
Mang-iiwan o iiwanan.
CHOI
Iiwanan.
RED
Loser.
CHOI
Kaysa makasakit ng tao di ba? Sunrise o sunset?
RED
Sunrise. With imaginary birds chirping at hamog.
Pipitikin niya si Red.
CHOI
I’m looking forward to sunset lagi. It’s hopeful.
RED
Nocturnal ka kasi. Mahal mo o mahal ka?
Babatukan ni Choi si Red.
CHOI
Putangena!
Tatayo si Choi, tatakbo palayo kay Red.
CHOI
Ang emo mo!
RED
Inunahan mo lang ako, gago.
CHOI
(offscreen) Uwi nako. Hinihintay na ako ng asawa ko.
Magmamadaling umalis si Choi. Sasakay siya ng bus or jeep. Mapapangiti. Kukuha ng bolpen at papel at magsisimulang magsulat. 

Advertisements

TYG Cebu invasion

For more bisdak pride….


“The ‘Thank You’ Girls” showing na in Cebu! 

MAY 13-19, 2009. 

Cinema Cebu at Colon St. 

Dali na! Tell your Cebuano friends about it. GO! As in G-O-W!

People are raving about TYG! Char.

“A comedy, intelligent and interesting. “Thank You Girls” is a cultural snapshot of gay life in Mindanao. The film promises to transcend gender preferences and sexuality. Gays will love it, maybe relate to it, and appreciate the empowering message it delivers. Women will love it for its wit. Straight men will learn from it.”
– Jinggoy Salvador, SunStar Davao

“Watch it because of its original style, freshness, no-stereotype content and real catch of real scenes. It is a good film by story, but blockbuster by style. So, watch it!”
http://pykmps.multiply.com

“A movie you must, must, must watch. It’s fun, funny, and light-hearted with some moments na nagmo-moment. The movie is full of LOL moments, especially the “question and answer portion” of the pageant. It’s not just for the badets, it’s for everybody.”
http://riajose.wordpress.com/

“I love it so much that I can define darkness now. I just love the film so much that I would want everyone in the world to watch it.”
http://baklaako.com

“Never laughed so hard at a movie in a long time. The great part of this film was how natural the dialogue was. The witty exchanges felt right at home as if we’ve worn red satin gowns everyday of our lives. Totally laugh-out-loud moments for us and the audience. Loved each of the characters and their plight in life and in love. The actors’ performances were right. Great editing. The pace and energy of the film were infectious. The soundtrack was also very chika bibo.”
http://paderewski.wordpress.com/

Despite the absence–but not completely–of revolting display of flesh and over dramatic and tired bleak and violence, this one will be taken seriously for its hilarity. From the opening scene, the director succeeded in making his audience forget that the world outside is drowning in its own tragedy. Watch na keyo! Go as in G-O-W!!!
http://bananachoked.blogspot.com/

“Hilarious and out of this world… The movie offers a chockful of insights on a gay person’s life. It is a light material for some but to those who are struggling to show their “true” colors, this is a must see.”
http://dramaqueen.davaobloggers.com

“Maganda ang topic at hindi siya seasonal: mga gay beaucon joiners na ang tawag pala sa kanila e “thank you girls” kasi lagi silang natatalo o hindi nakakaabot ng first place. Premise pa lang, panalo na! The acting was good, the lines are witty and funny, lalo na yung nagpapraktis sila ng mga QnA portion while traveling.”
http://leaflens.multiply.com

“Magaling, magaling, magaling! Ilang beses akong napahagalpak! Kakatawa siya ha! Nakakaaliw ang mga lines. Bentang-benta! At halatang pinag-isipan! Clap, clap, clap!”
http://princhechafiona.blogspot.com

“Of all the indie films I have watched, I should say that was among my favorites. The music is so good and purely Dabawenyo… I first thought they were songs from Manila or of a foreign band.”
http://lurins.twistedrumbeats.com

“Funny and interesting. What made it nice is how the movie defined each “beauconera’s” desire to be a queen because of the sense of self-achievement next to money. It shows how a backstage looks like during such pageants that most people are not aware of.”
http://galavantiator.vox.com/

“Beyond its comedy is honesty and seriousness. Would I recommend it to you? Of course yes!”
http://melbeckham.blogspot.com

Unjust censorship

I was a bit surprised when MTRCB gave TYG an R-13 rating last year. I was actually hoping for PG-13. Wala akong nakikitang ka-R-R sa TYG. Hindi na rin ako pumalag. At least, hindi R-18. Mas lalong malabo yun.

A few weeks ago, nakakuha ng double X-rating ang “Aurora”, ang bagong pelikula ng kaibigang Adolfo Alix, Jr. (kumpleto!). Hindi ko pa napapanood ang buong pelikula kaya hindi ko masasabi kung bakit ganun katindi yung rating na binigay ng MTRCB but knowing Adolf, hindi naman siguro ganun kagrabe ang kung anumang censorable scenes sa pelikula.

Minsan naman kasi, double standard ang Board. Kapag Hollywood film, kahit gaano kalupit sa violence at profane language at super erotic love scenes, hindi nila ini-X. Ang pinakamataas na nilang binibigay dito, R-18. Hindi ko na ikikiwestiyon ang RATIONALE ng mga bagay-bagay dahil subjective ang depinisyon ng “violence” at “pornography” at kahit batas natin, hindi ganun ka-absolute ang mga pagtatakdang kahulugan sa mga salitang ito. Ayoko rin ikwestiyon ang pagtatalaga sa isang grupo ng mga tao bilang “guardians of morality” dahil talagang nakakatawa ang titulong yun at tulad ng terms na “violence” at “pornography”, hindi absolute ang pagiging “guardian of morality”.

Anyway, andito ang trailer ng “Aurora”. Sa January 19 sa UP Cine Adarna, magkakaroon ng special screening ng pelikula at kayong mga manonood na ang bahalang humusga kung ito nga ay karapat-dapat sa double-X rating na ipinataw dito. Kitakits!

TYG showing na!! FINALLY.

Meron na akong nakahandang yearender blog entry eh. Kaso, nasira bigla ang laptop at di ko pa nakukuha sa service center. Siyet. Tagal ko na rin pala hindi nakapag-update. Siyet.

Anyway, eto na. Finally. At finally, ipapalabas na ang “THE ‘THANK YOU’ GIRLS”! Andyan sa gilid ang trailer o di kaya, pumunta sa website http://thethankyougirls.com.

Robinsons Indiesine, January 21-27, 2009. Hay. Hatak naman kayo para me manood ng pelikula. Ayos? Char.

Asian Festival of First Films

Nung nasa Davao ako last month habang kumakain sa 24-hours open na Dimsum, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang babaeng kakaiba ang accent.

“Ashkamanchatsekwenshelebenchar Charliebebs Goheeey-shaa?”, sabi niya.

“Yeee”.

“Kimealencheraputeluwagaribotushepbalimawarof email hutyeporeswadashipbuliteramidch your film The ‘Thank You’ Girls kirlopenshlakicht nominated”.

Bumagting ang tenga ko sa salitang “nominated” dahil the rest of the sentences, di ko na naintindihan.

“Okay, I will just check my email”, sabi ko, excited.

“Okay, thank you”.

Umuulan. Sumi-cinematic yata ang langit nang mga panahong yun.

“Congratulations! Your film “The ‘Thank You’ Girls” is nominated for Best Cinematography/Editing in the 2008 Asian Festival of First Films in Singapore to be held on December 4-10”.

Huwaw. “Albert [yung Cinematographer], congrats!”, sabi ko sa sarili ko. “Congrats, self”, sabi ko uli sa sarili. Napaisip ako, bakit kaya pinagsama nila ang dalawang categories? Weird lang. Naalala ko na sinubmit pala ni Jim, producer ng TYG, ang pelikula para sa festival na ‘to. Nagpadala agad kami ng mga kinakailangan nilang data mula sa mga nominees.

Cut to.

Tinanong nung coordinator kung ang Cinematographer ba ay first-timer. Malamang hindi. Nakapag-Lav Diaz na nga yun e. E ang editor, tanong niya uli. Malamang hindi rin.

Ang festival pala ay para sa mga first-timers. Pero hindi ba’t ang first time ay kino-consider usually kung ito ay first film ng isang director. But no. Kailangan, first time din ito ng kung sinuman ang nominated sa mga categories. So dapat, first time actor ka, first time director, first time producer, first time cinematographer/editor (pinagsama) at iba pa. Hindi rin kasi masyadong malinaw yung rules nila, akala namin, qualified kami dahil first film naman siya.

Ang ending. Nirevoke ang nomination namin. Hindi raw kasi kami virgin sa pelikula e. Sayang.

Pero ok lang yun. At least, nakakuha uli ng validation ang pelikula kahit papano. Pampalubag-loob sa sarili.

Teacher

Kaya ako lumipad ng Davao nung Oct. 24, Biyernes, ay dahil sa Guerilla Filmmaking Workshop na parte ng Mindanao Film Festival. Ako ang nagbigay ng talk sa Editing (Oct. 25, Sabado) at Production Management (Oct. 26, Linggo). Matagal ko na kasi inoohan ‘yun kaya nakakahiya nang bumack-out. Kaya kahit mabigat ang mga paa ko, tumuloy na rin ako.

(Sobrang hinayang ko na hindi ako nakapunta sa Philippine Fashion Week show ni Santi nung Oct. 26. Ilang linggo bago n’yan ay inimbitahan na ako ni Santi at talagang itinaga niya sa bato na magagalit siya sa akin kapag di ako sumipot. Gusto ko nga naman ma-experience ang glamour ng PFW kaya umeksayt na rin ako. Nagka-memory gap pala ako at nakalimutan kong lilipad ako ng Davao kaya kinuha ko pa rin ang mga tickets, ibinigay ko na lang lahat kay Armi at lumipad na di na nagpaalam ke Santi. Nahiya kasi ako. Kaya Santi, patawad na.)

(Hindi rin ako nakapunta sa selebrasyon ng bertdey ni Gibo. Gusto ko pa naman sana siyang makadaupang-palad at ang iba pang mga blogero. Aktwali, curious lang ako makita kung ang mga pagkatao nila ay tugma sa kanilang birtwalidad. Sabi ni Fiona, marami raw cute. Pero mukhang may fishy sa statement na ‘yun.)

Hindi ko alam kung ako ba talaga ang tamang tao para magbigay ng lecture tungkol sa ganitong mga kaganapan. Nagdududa ako sa kapasidad ng pasensiya ko na bumanat hanggang Kota Kinabalu kung kinailangan. Wala rin akong baon na sense of humor. At kapag may nagtanong sa akin ng napaka-technical na bagay sa editing at post-production, naku, mag-a-ala Battle Royale ang agos ng dugo sa ilong ko sigurado. Lalo pa’t ang sinundan kong mga lecturers ay mga diyos nang sina Peque Gallaga at Sherad Sanchez kaya sobrang nakakahiya kapag titimang-timang ako dun (ang weekend ko ang huling lectures). Kaya ang ginawa ko, hindi na lang ako umekspek. Hindi na lang ako nagpadala sa kaba. Pero ineportan ko na rin konti ang Powerpoint presentation para pambawi. Konti lang.

Pagpasok ko pa lang ng Alchemy, naramdaman ko na ang kakaibang enerhiya (oo, late ako) mula sa mga workshoppers. Karamihan sa kanila, nasa ibang linya ng buhay pero gusto lang talaga nila matuto kaya sila nag-enroll dun.
Kaya andun yung kanilang masigasig perkiness at excitement na matutunan ang mga bagay-bagay kung paano gumawa ng pelikula. Ganun din ako dati nung unang pasok ko sa film school. Andami kong mga tanong, andami kong gustong malaman at manghang-mangha ako sa bawat nadidiskubre ko. Napaka-olats pala ng mga tanong ko dati, nakakatawa pala ako n’un.

Naalala ko tuloy nung hindi ko pa kilala sina Truffaut, Godard, Kubrick, Welles, Eisenstein, Tarkovsky, von Trier, Van Sant at kung sinu-sino pang mga henyo sa pelikula. Ang konsepto ko lang ng magandang pelikula dati ay ‘yung mga kaya akong libangin tulad ng Petrang Kabayo at Okay ka Fairy Ko The Movie. O di kaya kapag natatawa ako kay Cheeta-eh, nakaganti si Sharon sa umaapi sa kanya, kinilig ako sa paghabol sa airport ng bidang babae sa bidang lalake tapos may kissing scene sa ending at kapag quotable quotes ang mga dialogues, magandang pelikula na siya.

Hindi ko inisip n’un ang mga semiotics, structuralism, postmodernism, gender discourse, metaphor o mga subliminal messages. Basta dati ang alam ko, itsinitsismis na magjowa ang dalawang artista sa The Buzz kapag may pelikula sila. Pinapanood ko ang mga pelikula, nalibang ako, tapos. Kapag hindi ko siya naintindihan, hindi ko siya gusto, tapos. Hindi ko na pinuproblema at binibigyan ng malalim na kahulugan ang lahat ng aspeto nung pelikula. Parang mas madali ata yung ganun.

Anlaki ng ngiti ko nung itinuro ko sa mga workshoppers kung paano pagdikitin sa editing ang dalawang clips at tulad ko, nung una ko siyang magawa sa computer kong si Dam-dam dati, namangha rin sila at napa-“wow, asteeeeg”.

Kinabukasan, nung ipinitch na nila ang kanilang mga storyline para sa gagawin nilang short film bilang final requirement, nakita ko sa mga mukha nila ang kagustuhang makapagshoot na. Nakita ko ang passion na dati naramdaman ko sa sarili ko nung ginagawa ko ang pinakauna kong short film, ang “Payb”. Proud na proud ako sa sarili ko n’un habang zinu-zoom in at zoom out ko ang lente ng handycam ko. Worm’s eye view pa nga ang paborito kong anggulo nun at lagi kong itinatatak sa utak ko ang Rule of Thirds.

Gusto ko dati, mag-indulge. Napaka-ambitious pa ng vision ko at pakiramdaman ko nun andali lang gawin. Kapag tinatanong ako kung bakit ganung anggulo ang ginawa ko, ang sagot ko “basta, gusto ko lang”. Dati, pilit kong ipinagyayabang at ipagsigawan sa buong mundo na “oo, filmmaker ako”. Na ang short film na ginawa ko ang pinakamagandang pelikula sa lahat.

Tulad ko dati, naramdaman ko sa mga workshoppers ang kanilang kakaibang passion at prinsipyong “gagawa ako ng pelikula hindi para sumikat ako pero dahil ito ang kwentong gusto kong gawin”. Naramdaman ko ang kanilang influences. Ang kanilang inspiration. At higit sa lahat, nakikita ko ang sarili ko dati sa kanila. Tuwang-tuwa akong makita sa kanila ang sigla at “artist ako” kind of glow.

Hay. Oo naman. May passion pa rin ako ngayon. Nag-iba nga lang marahil ng uri at antas.

Habang pinapakinggan ko sila at nagbibigay ako ng mga pointers kung paano gagawin at isushoot ang kanilang mga plano, hinahanap ko kung saan na nga ba ang tinungo ko. Namimiss ko tuloy maging inosenteng baguhan na puno ng raw passion.

Next!

Alam ko. Alam ko. I’m still waiting for a regular screening playdate for TYG sa Manila. At dahil mukhang forever na akong naghihintay (char!), might as well gawin ko na muna ang aking second project.

This one’s not a gay film. Dark. Drama. Para maiba naman. Currently writing the script and sana, makapagshoot na soon. Ayos.

VIFF

The Thank You Girls
The Thank You Girls

Dragons and Tigers

(Philippines, 2008, 101 mins)

In Visayan with English subtitles

HDCam
International Premiere
Directed By: Charliebebs S. Gohetia
PRODS: Adolfo B Alix Jr, James R Hohl
SCR/ED: Charliebebs Gohetia
CAM: Albert Banzon
MUS: Teresa Barrozo
Cast: Gie Salonga, Pidot Villocino, July Jimenez, Kit Poliquit, EJ Pantujan, Kim Vergara
<!–

Produced By: Small Producer, Other Producer

–>

Dragons & Tigers Nominee Dragons & Tigers Award Nominee.

Inner beauty? It’s a hoax! It’s all faked anyway… The “Thank You” Girls follows a gaggle of drag queens and their entourage on journeys from one small-town “beauty pageant” to the next as they compete for the coveted title “Queen of the Third Kind 2008.” They play the roles of reigning beauty queens, mostly from the “Third World”; it’s curiously warming to reflect that this Miss Zimbabwe would be Robert Mugabe’s worst nightmare. Mommy Paola (aka Virgil) drives the jeepney and takes advantage of the trip to fly-post “Missing Person” notices: he’s trying to find his former lover Carlos, now married. Chris, one of the queens in the back, looks forward to a rendezvous (or is that a showdown?) with the legendary Adora Gracia, due to host one of the pageants. But there’s no real plot to speak of. It’s essentially a road movie.

Charliebebs Gohetia, the editor of Brillante Mendoza’s films, turns director with this deeply Filipino variation on Priscilla, Queen of the Desert. Unlike its prototype, it’s not powered by the emotional highs and lows of melodrama. “Deeply Filipino” means laid-back, resigned, defeated–and yet wonderfully resilient. As in all contests, there are winners and losers: “These gays strive hard and still finish last.” If you know this unique world at first hand, you’ll feel more at home here than in any previous drag-queen movie. If you don’t, you’ll laugh, you’ll gasp, you may even hurl. But you’ll come out a better person.


— Tony Rayns

Pasabog


After a very successful premiere night last Monday, The ‘Thank You’ Girls will be screened in Gaisano Mall, Davao City on Sept 10-16.

Wag na papahuli! Idefine na si darkness!

Proudly Davao-made, pumunta na sa Gaisano Mall simula bukas and watch the gayest film ever!!!

Dinefine na si darkness!

Photo courtesy of Ben Padero

Halos isang linggo ako di makatulog. Iniisip ko kung mapupuno ko ba ang Adarna sa premiere night ng TYG o lalangawin ba siya at isang row lang ang mauupuan at ang row na yun ay bakante pa sa harap. Nag-aalala ako kung magugustuhan ba siya bilang ang premiere ay isang napaka-crucial na pangyayari sa isang pelikula at dahil hindi naman ito kalakihang pelikula, I have to rely sa word-of-mouth advertising.

Aligaga. Kailangan mag-color grading. Kailangan maglatag. Kailangan maghatak ng manonood. Kailangan magsubtitle. Maayos, walang typo at hindi text-language na subtitle. At dahil tradisyon ko na ang maghabol ng oras, kahapon lang nagkaroon ng master copy ang pelikula. Dalawang araw kong hindi tinulugan ‘yun.

Balak ko pa naman sana bumongga ng todo dahil alam kong may mga camera na magmamatyag. Magpa-makeover, yung tipong di na ako makilala ng mga kakilala ko. Umeport sa damit, yung tipong nasa Video Music Awards ako. Di ko rin naman nagawa. Pweh.

Kahapon ng tanghali, pagkauwi ng bahay galing Ignite, natulog na lang muna ako para di tumuyo ang balat ko at ayokong malosyang-looking. Wa na sa eport ng makeover at fashown. I was just banking on internet advertising at konting print mileage at nang makita ko nung Wednesday na marami naman ang nagpupromote sa mga sites nila, kumampante na ang katauhan ko. (Salamat, guys!)

Nilipad namin lahat ng cast from Davao para ma-experience naman nila ang World Premiere at nang makita nila for the first time yung pelikula. Hindi ko sila nakausap until alas singko y media na ng hapon pagpunta ko sa Adarna para magtechnical test. Maayos naman altough may mga modang hindi lumabas ang tunay na kulay base sa na-grade nang material (feeling ko, maganda pa rin naman na lumabas) at aligaga ang audio (hindi masyado nabigyan ng hustisya ang audio mix ni Sir Ditoy) . Aktwali, hindi talaga ganun kaganda ang acoustics ng Adarna pero kebs na. Maayos akong nakapag-technical test.

Nagsidatingan na ang mga tao ng 6pm. Narealize ko, andami, dami, dami, dami ko palang friends, haha. At kahit hindi ito sex film, maraming pumunta. Sobrang ganda ng ginawa ng UP Cinema na exhibit sa labas. Thanks Jed. May mga expected akong mga tao at celebrities na di nakarating, sayang. At may mga taong matagal ko nang di nakikita na dumating at sumuporta. Grabe, kakatouch.

Mark dela Cruz, maraming salamat sa pagpayag na mag-emcee bilang kinaladkad lang kita 30 minutes bago ang screening, hekhek. Unang pinalabas ang short film ni Leo bilang front act at bilang experimental ang pelikula, nakatulala lang ang audience after the film, haha! Angganda kaya nung film niya. Very internet relationship.

For the first few minutes ng TYG, naging tin can-sounding ang audio. Ulk! Nyetah. Something always goes wrong, divine. E, maayos naman ang technical run so bakit nagkaganun. Si manong mixer talaga! So, kelangan ko siyang aligagain! Tumayo ako at dumikta sa tabi niya para iayos yung mix habang nagpapalabas. Kaya pasensiya kung nagkaganun ang audio sa ibang parts kasi nag-aayos si manong. PERO I ASSURE YOU, HINDI TALAGA PANGIT ANG AUDIO NG TYG, I SWEAR! I paid so much detail sa audio mixing kaya alam kong maayos ang technicals ng pelikula dahil alam ko kung gaano ka-crucial at kaimportante ang sound.

Anyway, habang nagpi-play ang pelikula, natuwa naman ako at tumatawa ang mga tao kahit sa mga parteng di ko inexpect na tatawa sila. Siyempre bentang-benta pa rin ang “define darkness” kahit nasa trailer na ‘to. Sabi ni Andrew, dapat nagdala raw siya ng papel at bolpen para mailista ang mga quotable quotes sa MG (Miss Gay), hekhek.

Ayun. Nawala na ang mga masasamang kaluluwang bumabagabag sakin. Maganda ang reception ng mga tao after and tuwang-tuwa si Jim, yung producer, sa resulta. At siyempre, touched na touched ako ke Cranks at Karl sa flowers! Eeeeeh. Mu-miriam Quiambao moment ako, pagkatapos madulas ay tumayo at pumroclaim nang rumirepresent sa all women in the world who stumbled and got up. Ansaya. Tapos, binigyan pa ako ng UP CINEMAsters ng sign book kung saan umemo message ang mga tao.

Oh yeah, Dimen. I’m officially a god. Buwaha. What took you so long to even realize that? Char.

So, ayun. O-opportunitista nako to thank everyone who helped out (no tears).

  • Jim for making this happen. You’re the one who should be commended.
  • Adolf for being unconditional (char).
  • Noel dahil lagi kang handang sumuporta at tumulong.
  • Staff and crew at actors na rin (isa-isahin ko pa ba kayong ilista?) dahil naging masokista kayo sa panghahaggard ko, haha. And for sticking out with me during our worst times sa shoot, di niyo ako iniwan (emo niyo, tsweh!). Buti na lang at friends tayo kaya kinaya natin ang worst conditions na naexperience natin.
  • Nelson Canlas and Michael Cruz.
  • Film friends. (wag na kayong magpabanggit ng isa-isa, baka me makalimutan pa’ko).
  • UP CINEMA. Habac, masaya ako manghaggard diba?
  • Chris Fabian dahil lagi mo akong binibigyan ng exposure, hehe.
  • Sa mga artists at banda na nagtiwala at nagpahiram ng kanilang mga kanta. Roxys, Haphazard (great meeting you MM, churvaloo girl!), Kampai, Gasulina, Sidecrash, Reggztheory, Lizardchips, Chris Uy, atbp.
  • Sa mga nag-extra sa pelikula.
  • Yam, Yen, AVL, Kuya Roy ng Iwag, Mintal gays.
  • Libay Cantor at Nonoy Lauzon.
  • Sir Ditoy and Soundcrew Staff.
  • Ignite staff. Tom, dubout uli, haha.

Sa mga pumunta kagabi:

  • UP CMC friends. Klaring, Dan, Emman, Kirkay, Sol, etc.
  • Davao friends.
  • Congress people.
  • AJ, Miggs, Princhecha Fiona, Kuya , Geloy bloggers (kahit hindi nakapunta).
  • Nestor de Guzman, salamat sa book.
  • Ben, salamat sa magandang review! Friend talaga kita.
  • Babaylans! Thanks Nicole.
  • Coco Martin. Thanks, Co at pinakilig mo ang mga bakla dun haha.
  • Jerome Romzey at Toni Ikwin.
  • At sa mga tumulong na nakalimutan kong banggitin, salamat!

So.. on to the next destination. Baklain ang buong Davao! At buong mundo na rin. Eto ang mga schedule ng screenings:

Sept 8 – Premiere Night (Davao) at Gaisano Mall of Davao. Tickets at P100.

Sept 10-16 – Regular Showing (Davao) at Gaisano Mall of Davao

Sept 23 – Advance Screening 9:00pm Robinsons Indiesine

Sept 24-30 – Regular screening (Manila) Robinsons Indiesine

Astro!

Bukas ng gabi, gi-guest kunwari ako sa radio ni Papa Ramon “Astro” Bautista, ang idol ng bayan (oo, the next big thing sa advertising world a.k.a. Caltex guy). Yung “Brewrats” sa 99 RT (na Campus na ngayon). Alas nuwebe ng gabi hanggang alas onse. For fun lang bilang nagkita kami ni Astro last week sa UP at nilinlang ko siyang ipromote ang TYG sa radyo haha.

Perstaym kong umepal sa ganitong moda kahit me “Reeltime” radio show kami dati ng UP Cinema sa DZUP. Sana lang wala akong stutter, stummer, matigas-na-dila moments. Nakakahiya sa fans. Char. Me kyeme ring pa-world premiere ng “Naroon” ni Michael Cruz na theme ng TYG.

Anway, badtrip ang internet connection ko ngayon bilang hindi ko alam kung bakit nakakakonek ako sa ibang site at sa iba ay hindi. Inis. Bayrus, ikaw ba ito? Sana lang hindi.

The Muslim

Vanette is a Muslim and the youngest of the group. Nakuha ko ang idea ng character ni Vanette dun sa kwento ni Yam about sa isang grupo ng mga batang bakla sa isang lumad (indigenous people) area sa Davao. Naisip kong me mga baklang lumad pala.


KIT POLIQUIT. Camille Roxas look-alike daw. Naman. Tubong Cebu at nung nag-audition siya, siya lang ang nakapagtranslate ng script from Tagalog-Bisaya ng diretso. Magaling sa adlib. Go.

Music:

“Starsick”
Words and Music by Kampai
Performed by Kampai
Recorded / Mastered by Duane Fernandez of Blueberri Studio
Management: Nestor Abrogena and Joe Fajarillo
Copyright 2007

Jade Trinidad- Vocals, Guitars
Abi Casauay- Vocals, Percussions
Hepe Lavador- Drums
Alvin Cudal- Lead Guitars
Oboy Ofreneo- Bass

Salamat ke Nestor Aboriginie sa permisong magamit ang kanta. Tsweh.

Abangan

Nakatanggap uli ako ng bagong magandang balita. Mukhang TYG goes around the world na ito. Eeeeeh. Exciting.

In the meantime, gusto kong gumawa ng horror film. Ang title: THE ATTACK OF THE PHOTOSHOP BEAUTIES. Grabe. Naglipana! Pwedeng peg nito ang mga zombie films nung 80s tulad ng ‘Night of the Evil Dead’ or slasher films nung 90s tulad ng ‘Scream’ o ‘Blair Witch Project’.

Nagkakaroon uli ako ng interest sa mga experimental films (minsan napagkakamalang avant garde) at gusto ko uli sila iexplore Nirediscover ko si Maya Deren kagabi, kung saan ang mga pelikula niya ay ipinanood ni Maam Anne sa Expe class namin dati. Gusto ko siyang ipagsanib sa nirediscover ko ring konsepto ng Dadaism, isang protesta laban sa mga burgis, kolonyalismo at mga pa-art. Exciting. Abangan uli ito.

Confirmed na nga palang pupunta si Gus Van Sant sa Pilipinas para sa Cinemanila International Film Festival sa October. Siyet. Siya lang naman ang director ng paborito kong ‘Elephant’, ‘Paranoid Park’ at ‘My Own Private Idaho’. Siya rin ang director ng ‘Under the Bridge’ music video ng Red Hot Chili Peppers.

Hindi ko alam kung confirmed nang dadalhin nila si Martin Scorcese pero yun ang bali-balita.

Nga pala, sa mga nagtatanong, ang tickets ng TYG Premiere ay P100 lang at diretso nang makuha sa booth ng UP Cine Adarna sa August 28.