eto na…

Gusto ko pala ng ginagawa ha.. Pwes, eto nga’t hindi na ako bagot sa buhay.

Umedit nako ng teaser ng TYG.  Hinihintay ko na lang ang music galing kay THE Nani Naguit at woohoo, tapos na siya.  Excited nako na maupload siya.

For the past two days, inedit ko naman ang rough cut ng TYG. Ayun. Wala lang.

Advertisements

tinatamad

Pakshet. Yoko ng ganitong feeling. Walang ginagawa. Ambagot. Buraot. Pfft.

Pero happy naman kahit papano. Me lumabas daw na whole spread feature about TYG sa Mindanao Times today. So mga taga-Davao, bili na kayo ng Mindanao Times.

Salamat Chris Fabian sa support! Woohoo.

lss.. beer

Ngayon ko lang narealize kung gaano kabrilliant ang kantang ito. Hindi ko alam kung napantayan ng bidyo ang rurok ng kagalingan ng kanta, pero sabi nga ni Gie.. “hoki lang..”.  Bakit kaya walang gaanong craving uminom ng beer pag mainit?

Nais kong magpakalasing
Dahil wala ka na
Nakatingin sa salamin
At nag-iisa
Nakatanim pa rin

Ang gumamelang
Binalik mo sa`kin nang tayo`y maghiwalay
Ito`y katulad
Ng damdamin ko
Kahit buhusan mo ng beer ayaw pang mamatay

[pre-chorus]
Giliw, wag mo sanang limutin
Ang mga araw na hindi sana maglaho
Mga anak at bahay nating pinaplano
Lahat ng ito`y nawala
Nung iniwan mo ‘ko kaya ngayon

[chorus]
Ibuhos na ang beer
Sa aking lala mu nan
Upang malunod na ang
Puso kong na hihi rapan
Bawat patak anong sarap
Ano ba talagang mas gusto
Ang beer na ito
O ang pag-ibig mo

Nais kong magpakasabog
Dahil olats ako
Kahit ano hihithitin
Kahit tambutso
Kukuha ako ng
Beer at ipapakulo
Sa kaldero’t lalanghapin
Ang usok nito
lahat ay aking gagawin
Upang hindi ko na isiping
Nag-iisa na ako

ang ineeeeeeeeeeeet

Salamat sa matatandang henerasyon at iniwanan nila tayo ng napakainit na mundo. At kung kailan pa nakakatunaw ang init, dun pa nasira ang nakakawindang kong electric fan. Dam-et.

Simula na akong mag-edit ng TYG. Masaya naman makita ang mga footage. Ayos.

Bigla ko tuloy namiss ang Salumay. Na kahit nakamamatay ang lamig, at least mamamatay akong hindi pinagpawisan. Hay.

Babalik ako dun. ASAP. Di ba, Armi?

shooting tyg (day 2)

March 29. Galit-galitan ata ang langit kasi nagbabadya siyang umulan. Maraming sequences ang hindi naclose the day before dahil nga nagdiva ang ulan at umariba sa shoot. Hello. Summer. Huwag umastang panahon ng tag-ulan. Pero sige na lang. Kelangan mag-adjust sa tawag ng kalikasan at gawin kung ano ang nararapat.

Hindi ko pinansin ang nagpaparamdam ng nakangiting si Murphy’s Law dahil before the shoot pa lang, me konting aberya na tulad ng di natuloy na pagpapahiram ng mga costumes nung taong nagpromise na magpahiram (abangan mo ang bulaklak na ipapadala ko sayo sa iyong magaganap na bertdey! haha), yung bumisita ang producer namin na si Jim sa set at kahit gustung-gusto niyang sumama sa Salumay para panoorin ang shoot, di na siya natuloy dahil kelangan na niyang bumalik ng Manila. Tsk. Sayang.

Hindi pa kami handa na umistambay ng Salumay the night before kaya umuwi kami sa aming headquarters sa Bangkal, Davao City, sa bahay na iprinovide ng napakagenerous na Ayn Dimaya. Thanks Ayn at sa mommy mo at sa lolo mo!

Kinunan uli namin ang mga city scenes. Binabaybay ng jeep ang city, police station, hospital. By 7 or 8pm, tumungo na kami ng Baganihan para kunan ang backstage scenes ng 2nd pageant, na nangyari sa Bukidnon sa script. Malapit lang siya sa Salumay pero mas malamig siya. Nung hapon pa lang, tinext na ako ni Armi, ang aming magiting na PD, na mukhang uulan kaya pinaposisyon na namin ang set sa isang lugar na di uulanin.

Isang advantage na palipat-lipat kami sa malalayong location ay yung magkaroon ng time para bumonding sa mga actors at crew. Halos karamihan ng mga staff galing Manila, kabalahuraan ko na kasi magkasama na kami sa mga pelikula dati. Kaya natatawa ako pag tinatawag ako ng “direk”. E-wee. Kadirs. Ayoko kaya magpatawag ng ganun, haha. Mas gusto ko ng western set-up. Walang pyudalismo at katawagan na title sa mga tao.

Pwede namang pangalan lang ang itawag sa’kin no. Kaya ang Mark Locsin na aming field sound recordist ay bugbog sakin dahil siya ang laging nanunukso at tumatawag sakin ng ganun. Di ako masanay-sanay. Natatawa ako sa ganung sistema. Basta, bawal ang pyudal sa set.

Minority ang mga hetero sa pelikulang ito. Almost 90% ng mga actors at staff, bading. Wow. Hindi naman siya ganun ka-obyus na gay film.

Kaya masaya sa kahit hegard. Habang tumatravel papunta sa ibang location, baklaan galore lang ang mga tao. Nakasakay ang main cast sa picture vehicle (Char lang…), kasama ako at iba pang staff. At usually, si Gie (Salonga) ang laging bumabangka ng mga patawa. Grabe lang bilang siya ang life of the party. Go Gie! More on that soon.

Ayun. Asan na ba ako?

Second night nga pala. So there, we shot the backstage scenes sa Bukidnon pageant, ang Hiyas ng Pinya 2008!

At bigla, wala na akong makwento. Tapos na.

shooting tyg (day 1)

I thought nothing could ever stop me from shooting “The Thank You Girls (TYG)” when we scheduled it’s first day last March 28. A day before that, Adolf asked me a hundred times if I was nervous and all I could say was a firm “no”.  Really, I wasn’t.

All things were sort of ironed out, somehow.  I already planned most of my shots and the look with Albert, the cinematographer.  Met up with Armi, the production designer, with the set and props requirements, discussed with Santi the costumes to be made. I already conducted workshops for the actorsw Plus the funds were there so all I just had to do was shoot.

Most of the staff from Manila already flew to Davao days before the shoot except for Mark, the field recordist and Robin, the boomman who came on the 27th.

Since it’s a road movie, we planned to shoot in almost sequential order so the first day’s schedule was set in the city.  We shot in front of San Pedro Cathedral first, grinding at around 7 or 8 am. Everything went smoothly until it rained by midday.  This factor I didn’t foresee because it’s summer and the past days before the 28th, it has been hot during the day and the rain came in at midnight.

That day, it rained so hard I was tempted to pack-up the shoot early.  But I decided to go to another location and proceed with the interior shots.

We travelled to Salumay to shoot the night scenes but I was surprised by the extremely cold weather that greeted us.  It was excruciatingly cold it got through our marrows.  It was unexpected because it wasn’t that cold when we went there for our location hunt.

Oh well. Not all planned sequences were shot on the first day but the fun and stress has just started.